Koń: Resurrected Sun, Kick Me
Jeździec: Daniel Hussian, Philip Lloyd
Wstaliśmy wcześnie rano, z zamiarem przejechania próbnych torów crossowych z naszymi ogierami. Kick Me i Resurrected Sun mieli boksy tuż obok siebie, więc rozmawialiśmy przez kraty szykując konie do treningu.
- Ostatnio jestem ciągle zmęczony - jęknął Phil. Zerknąłem na niego, rozczesując siwą grzywę konia. Martwił mnie jego stan, chłopak ciągle narzekał na zmęczenie i zawroty głowy, jednak za nic w świecie nie chciał zrezygnować z treningów, chociaż cała stajnia go do tego namawiała. Westchnąłem tylko, wiedząc że kolejny wykład nie podziała.
- Może rzeczywiście nie powinieneś jechać tego treningu... - mruknąłem cicho.
- Dan... - powiedział odwracając się w moją stronę, tak że mógł na mnie porządnie spojrzeć. - Wiesz że to dla mnie ważne...
- Nie bierz mnie na litość, to twój ostatni trening - zdecydowałem, a chłopak tylko się obruszył i odwrócił z powrotem w stronę gniadosza. Po kilku minutach konie były czyste, w swoich wszechstronnych siodłach, napierśnikach i ochraniaczach. Podsadziłem Phila na wysokiego ogiera i sam wskoczyłem na Resurrecta, a potem wyjechaliśmy ze stajni, w ciszy kierując się w stronę areny zewnętrznej z przeszkodami.
Po 10 minutach stępa zabrałem się za ustępowanie. Resurrect najwyraźniej dzisiaj nie miał ochoty na żadne wybryki, bo ładnie się złożył i krzyżował zarówno przody jak i tyły, przy niemalże niewyczuwalnych pomocach. Zrobiłem po 2 ustępowania na obie strony i ruszyłem kłusem. Folblut szedł w zupełnym rozluźnieniu, na razie na luźnej wodzy. Po 4 kółka na obie strony i zabrałem się za koła, później za wolty, serpentyny i drągi, ciągle na luźnej wodzy. W końcu, po porządnej rozgrzewce zebrałem ogiera i ruszyłem kłusem na małą kopertę. Słoneczko skoczył ją z palcem w nosie. Za nią zagalopowałem i ruszyłem na równie niską stacjonatę. Potem dwa koła, dookoła areny w galopie, zmiana kierunku z lotną i to samo w drugą. Siwek szedł szybko rytmicznie, ładnie podstawiając zad i lekko ganaszując. Naprowadziłem go na stacjonatę wysokości klasy N. Skoczył ją ładnie, z dobrą techniką, niemalże lekko, co było do niego raczej niepodobne. Najechaliśmy jeszcze na okser, przed którym trochę poplątałem sygnały i przez to Resurrect za późno się wybił, jednak przez wysokie podciągnięcie nóg nie zaliczyliśmy zrzutki. Przeszliśmy do kłusa, a potem do stępa, gotowi przenieść się na tor crossowy.
Phil
Kick Me był dzisiaj nabuzowany, dlatego przez większość czasu po prostu uspokajałem go i rozluźniałem. W końcu po niezliczonych minutach stępo-kłusa na kole, rozluźnił się wystarczająco, żeby porobić jakieś wolty, serpentyny i poprzejeżdżać drążki. Mimo ogólnego rozkojarzenia nas obojga, pracowało nam się dobrze. Ogier się starał, a ja mu w tym nie przeszkadzałem, ładnie się wyginał, skracał i wydłużał, lekko się ganaszując i cudownie podstawiając zad. W końcu przeszliśmy do rozskakania się nad niskimi przeszkodami. Kick Me niemalże przeszedł kopertę, chociaż na stacjonacie postarał się już o wiele bardziej. Pogalopowaliśmy trochę na kołach, ćwicząc impuls. Późniejsze, wyższe przeszkody skoczył już ze swoim typowym zaangażowaniem i niezłą techniką. Powtórzyłem jednak skok na wysokiej stacjonacie, bo ogier zawahał się podczas najazdu.
Przenieśliśmy się na tor crossowy, co zajęło nam jakieś pięć minut. Nasz tor składał się z dwóch części: 1 z przeszkodami na poziomie ** i *** gwiazdek i druga - 2 kilometrowa pusta przestrzeń otaczająca całe Oak Island, do ćwiczenia szybkości i wytrzymałości. Dzisiaj wybraliśmy przejazd 13 przeszkód po kolei: szerokiego oksera z 2 kłód, bankietu w dół, do wody, kłoda w wodzie, bankiet w górę i stół, za nim w odległości ok 200m coffin z żywopotów, sunken road (skłądające się z kłody, dwóch bankietów i oksera), hydra, szwed i na koniec zwykła kłoda.
Ustaliliśmy że ruszam pierwszy, a Dan za mną, po około 1,5 minuty. Ruszyłem galopem ze stój, Kick Me ruszył nadając sobie szybkie tempo, wyraźnie podekscytowany treningiem. Zbliżaliśmy się już do oksera. Ogier skoczył go bez większych problemów, może z powodu że była to jedna z najłatwiejszych przeszkód na naszej trasie. Chwilę później zbliżyliśmy się do kolejnych przeszkód. Gniadosz chętnie wskoczył do wody, pokonując bankiet z pewnego rodzaju gracją, z błyskiem w oku rzucił się na kłodę i kolejny bankiet. Tak naprawdę mógłby jechać ten tor bez żadnej pomocy z mojej strony, jednak wolałem mieć go pod kontrolą. Trzy foule, stół za nami i już pędzimy na coffin. Kick Me był jednym z szybszych koni z naszej stajni, przez angielską krew, czuł coś co folbluty, kiedy biegł. Na coffin rzucił się niemal zachłannie, skacząc ją z dużym zapasem, chociaż nieźle się zdziwił, kiedy zobaczył pod sobą rów. Sunken road poszło mu już gorzej, zachwiał się, tracąc rytm, jednak udało nam się wyratować i biegliśmy już w stronę coraz szybciej zbliżającej się do nas hydry. Ogier skoczył ją z niezłym zapasem, przez co stracił lekko równowagę przy lądowaniu, ale zdawał się nie zwracać na to uwagi. Szweda skoczył zdecydowanie lżej niż inne przeszkody, jakby przez niego przeleciał. Kłodę na koniec mógłby skakać z palcem w nosie, więc wydawało się że ją niemalże przeszedł. Teraz przed nami długi odcinek samego biegu. Wydłużyłem chód konia i wstałem z siodła, do półsiadu. Ogier bardzo się starał, głośno oddychając biegł w stronę stajni. Kick nie miał raczej problemów z rozkładaniem siły, więc samoistnie zwolnił zbliżając się do środka odcinka. Tylko trochę mu w tym pomogłem. Potem, kiedy byliśmy już przy samym końcu przyspieszyliśmy, wykorzystując wszystkie mięśnie konia. W końcu minęliśmy "metę" i zwolniłem konia do kłusa, a po rozkłusowaniu do stępa, żeby za chwilę oddać go do szybkiego przebadania Kellinowi.
Dan
Resurrected Sun w porównaniu do Kicka był starym wyjadaczem. Ruszył ze stój miarowym, w miarę spokojnym galopem, lekko wybijając się przy pierwszej przeszkodzie, dopiero za nią popędził szybko, w zasadzie bez mojej ingerencji. Nakierowałem go prawidłowo na bankiet, ten zeszkoczył z niego i skrócił sobie drogę do kłody o 1 foule, wykonując bardzo efektowny, lecz nie do końca wygodny, długi skok. Bankiet w górę poszedł mu już z większym wysiłkiem, ale dzięki mocnemu wybiciu z zadu poradził sobie z nim. Po kilku foule nakierowałem go na stół. Resurrect odbił się od jego środka i pogalopował dalej, machając energicznie ogonem. Przed nami jedo największy postrach - coffin. Słoneczko zawsze zdawał się nie oczekiwać rowu między przeszkodami, przez co miał spory problem z wylizaniem się z tej sytuacji. Tym razem nie było inaczej, jednak na szczęście udało nam się przeżyć. Pogłaskałem siwka dla uspokojenia po szyi, bo wyraźnie się zdenerwował i nakierowałem go na sunken road. Pierwsza kłoda poszła bez żadnych zarzutów, bankiety Resurrect miał już niemalże doskonale wyćwiczone. Przed okserem wybił się mocno, zostawiając sobie spory zapas. Wyraźnie się uspokoił, kiedy galopowaliśmy w stronę ostatnich dwóch przeszkód. Hydry nigdy nie były dla niego jakimś wyzwaniem, więc i tą pokonał bez problemu, zupełnie jak ostatnią kłodę. Został dwukilometrowy odcinek, który zapewne jak zwykle nie sprawi ogierowi żadnego problemu. W końcu już jako dwulatek ćwiczył wytrzymałość na torze w Cheltenham. Wydłużyłem krok, wstając z siodła i pozwoliłem mu na odwalenie za mnie całej roboty. Na jedną z odkrytych aren Oak dotarliśmy chwilę po Philu i Kicku. Pokłusowałem jeszcze trochę na luźnej wodzy i przeszedłem do stępa. Na koniec Kellin zmierzył Resurrectowi tętno, oddech i te sprawy i po rozsiodłaniu mogliśmy odprowadzić konie na duże pastwisko.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą trening. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą trening. Pokaż wszystkie posty
29.03.2015
28.03.2015
016 Teren dwuosobowy | Kick Me | Wild Instinct | Big Hero 6 | Soldier's Poem
Koń: Kick Me, Wild Instinct, Big Hero 6, Soldier's Poem
Jeździec: Daniel Hussian i Philip Lloyd, Connor Hollingsworth i Elvia Savange, Kellin Cousin i Andrew Baker, Troye Mansell i Marzia Siciliani
Andy
Jeździec: Daniel Hussian i Philip Lloyd, Connor Hollingsworth i Elvia Savange, Kellin Cousin i Andrew Baker, Troye Mansell i Marzia Siciliani
Andy
- Kellin śmierdzielu wstawaj! - krzyknąłem wskakując na łóżko przyjaciela. - Już dziewiąta!
- Andy, ty pizdo, dlaczego mnie budzisz? Zasnąłem dwie godziny temu - jęknął i przewrócił się na brzuch, a potem zakrył głowę poduszką, a po chwili usłyszałem stłumione: - Więcej z tobą nie piję.
- Andy, ty pizdo, dlaczego mnie budzisz? Zasnąłem dwie godziny temu - jęknął i przewrócił się na brzuch, a potem zakrył głowę poduszką, a po chwili usłyszałem stłumione: - Więcej z tobą nie piję.
- Zawsze tak mówisz, a potem to ty jesteś tym najbardziej pijanym - zacząłem go przedrzeźniać, kładąc się obok niego.
- Chcesz w ryj, Baker? - warknął, chociaż poduszka wyciszając dźwięki, nie pozwoliła mu oddać agresji, jaką chciał zawszeć w tych słowach.
- Tak. Buzi chcę - uśmiechnąłem się głupio i zamrugałem oczkami kilka razy, kiedy ten podniósł lekko róg poduszki, pokazując tylko swoje jasnoniebieskie oczy, i trochę przydługich, czarnych włosów i spojrzał na mnie.
- Nie należy Ci się - zmrużył powieki.
- No weź, ja cię tu budzę, żebyś mógł pojechać z nami w teren na plażę, a ty mi się tak odpłacasz? - jęknąłem i już chciałem kontynuować, kiedy chłopak poderwał się nagle i ucałował mój policzek. Na mojej twarzy pojawił się tryumfujący uśmiech.
- Masz i nie jęcz, o której wyjeżdżamy? - zapytał, siadając na łóżku, a potem odgarnął z twarzy włosy, które mu na nią opadły.
- Chcesz w ryj, Baker? - warknął, chociaż poduszka wyciszając dźwięki, nie pozwoliła mu oddać agresji, jaką chciał zawszeć w tych słowach.
- Tak. Buzi chcę - uśmiechnąłem się głupio i zamrugałem oczkami kilka razy, kiedy ten podniósł lekko róg poduszki, pokazując tylko swoje jasnoniebieskie oczy, i trochę przydługich, czarnych włosów i spojrzał na mnie.
- Nie należy Ci się - zmrużył powieki.
- No weź, ja cię tu budzę, żebyś mógł pojechać z nami w teren na plażę, a ty mi się tak odpłacasz? - jęknąłem i już chciałem kontynuować, kiedy chłopak poderwał się nagle i ucałował mój policzek. Na mojej twarzy pojawił się tryumfujący uśmiech.
- Masz i nie jęcz, o której wyjeżdżamy? - zapytał, siadając na łóżku, a potem odgarnął z twarzy włosy, które mu na nią opadły.
- Za 40 minut. Bierzesz Big Hero 6 i mnie jako dodatkowy balast, bo jedziemy po dwie osoby.
Kells uśmiechnął się tylko i wstał z łóżka, a potem podszedł do szafy, wziął z niej krótkie jeansy i podkoszulek z logiem Guns N' Roses i wyszedł z pokoju, zostawiając mnie samego ze sobą. W Australii obecnie jest lato, więc przez większość czasu umieramy, narzekając na gorąc (25' w nocy i do 40 za dnia), szczególnie że przyjechaliśmy z Minnesoty, gdzie w tej chwili jest około 12 stopni na minusie. Dlatego taki wypad na plażę jest dobrym pomysłem. Ochłodzimy się trochę w morzu, a i konie na pewno poczują się lepiej. Niby ogoliliśmy wszystkie z nich, ale nadal nie przywykły do takiej pogody. Czekając na Kellina po prostu leżałem na jego łóżku, machając w górze nogami i grzebiąc w telefonie.
Po kilku minutach chłopak wrócił i za nogę ściągnął mnie z łóżka.
- Wstawaj, idziemy szykować tego grubasa! - powiedział i wyszedł, nie czekając na mnie. Pobiegłem za nim, złapałem go dopiero w stajni.
Kells uśmiechnął się tylko i wstał z łóżka, a potem podszedł do szafy, wziął z niej krótkie jeansy i podkoszulek z logiem Guns N' Roses i wyszedł z pokoju, zostawiając mnie samego ze sobą. W Australii obecnie jest lato, więc przez większość czasu umieramy, narzekając na gorąc (25' w nocy i do 40 za dnia), szczególnie że przyjechaliśmy z Minnesoty, gdzie w tej chwili jest około 12 stopni na minusie. Dlatego taki wypad na plażę jest dobrym pomysłem. Ochłodzimy się trochę w morzu, a i konie na pewno poczują się lepiej. Niby ogoliliśmy wszystkie z nich, ale nadal nie przywykły do takiej pogody. Czekając na Kellina po prostu leżałem na jego łóżku, machając w górze nogami i grzebiąc w telefonie.
Po kilku minutach chłopak wrócił i za nogę ściągnął mnie z łóżka.
- Wstawaj, idziemy szykować tego grubasa! - powiedział i wyszedł, nie czekając na mnie. Pobiegłem za nim, złapałem go dopiero w stajni.
- Boże, w jaki sposób tak szybko się tu znalazłeś?
- Ekscytacja, sam rozumiesz - mruknął i wystawił język, skupiając się na odpięciu nowiutkiego ogłowia. Sprzączki w takowych zawsze ciężko działały i chłopak miał z nimi niemały problem. Zabrałem ogłowie z jego rąk i rozpiąłem je za niego.
- Idźże po tego świniaka, pewnie jest cały brudny - mruknąłem do niego i odwiesiłem gotowe do założenia ogłowie na wieszak przy boksie Hero.
Kells się mnie posłuchał i za chwilę wrócił z Bigiem. Koń był przeszczęśliwy, że w końcu wszedł do lekko klimatyzowanej stajni. Szybko uporaliśmy się z czyszczeniem go, Kellin włożył mu ogłowie na kantar (w trakcie przystanków trzeba mieć je za co przywiązać) i za chwilę podsadził mnie na niego, a sam wskoczył z ławki, chociaż i tak musiałem go wciągać, bo prawie spadł. On siedział z tyłu, więc to mi przypadło kierowanie koniem.
- Ku przygodzie! - krzyknął Kellin wyciągając rękę przed siebie i popchnął mnie lekko do przodu, żebym przeszedł do dosiadu aktywującego. Wyszliśmy ze stajni, gdzie - jak się okazało - wszyscy już na nas czekali.
- Ekscytacja, sam rozumiesz - mruknął i wystawił język, skupiając się na odpięciu nowiutkiego ogłowia. Sprzączki w takowych zawsze ciężko działały i chłopak miał z nimi niemały problem. Zabrałem ogłowie z jego rąk i rozpiąłem je za niego.
- Idźże po tego świniaka, pewnie jest cały brudny - mruknąłem do niego i odwiesiłem gotowe do założenia ogłowie na wieszak przy boksie Hero.
Kells się mnie posłuchał i za chwilę wrócił z Bigiem. Koń był przeszczęśliwy, że w końcu wszedł do lekko klimatyzowanej stajni. Szybko uporaliśmy się z czyszczeniem go, Kellin włożył mu ogłowie na kantar (w trakcie przystanków trzeba mieć je za co przywiązać) i za chwilę podsadził mnie na niego, a sam wskoczył z ławki, chociaż i tak musiałem go wciągać, bo prawie spadł. On siedział z tyłu, więc to mi przypadło kierowanie koniem.
- Ku przygodzie! - krzyknął Kellin wyciągając rękę przed siebie i popchnął mnie lekko do przodu, żebym przeszedł do dosiadu aktywującego. Wyszliśmy ze stajni, gdzie - jak się okazało - wszyscy już na nas czekali.
- Ku przygodzie! - powtórzył, robiąc tą samą rzecz z ręką, popędzając konia, tak żeby wyszedł na początek zastępu. Big Hero zawsze denerwował się będąc dalej. Obok nas pojawili się Connor z Elvią na Wildzie. Dziewczyna siedziała z przodu, ale to chłopak kierował koniem, a ona trzymała się mocno grzywy, z wielkimi oczami wpatrując się w machającego głową ogiera.
- Zabije nas, zabije nas, zabije nas - mamrotała pod nosem, a Connor się tylko z niej śmiał.
- Hej, Elvia, ciebie przynajmniej zabije coś co kochasz. Mnie czeka niechybna śmierć z rąk Kellina - powiedziałem do niej, uśmiechając się szeroko.
- Hej, Elvia, ciebie przynajmniej zabije coś co kochasz. Mnie czeka niechybna śmierć z rąk Kellina - powiedziałem do niej, uśmiechając się szeroko.
- Przepraszam - wtrącił się Cousin. - Przecież to to samo. Kochasz mnie, ty cwelu!
Blondynka oderwała wzrok od konia i spojrzała na nas, przysłuchując się rozmowie, wyraźnie się rozweseliła i zapomniała, że siedzi na jednym z najdzikszych koni w stajni.
- Sam jesteś cwel, Kells. Może i bym cię kochał, jakbyś mnie tak brzydko nie nazywał - odwróciłem się do niego na moment z bitchfacem, a potem znów spojrzałem przed siebie z obrażoną miną.
Blondynka oderwała wzrok od konia i spojrzała na nas, przysłuchując się rozmowie, wyraźnie się rozweseliła i zapomniała, że siedzi na jednym z najdzikszych koni w stajni.
- Sam jesteś cwel, Kells. Może i bym cię kochał, jakbyś mnie tak brzydko nie nazywał - odwróciłem się do niego na moment z bitchfacem, a potem znów spojrzałem przed siebie z obrażoną miną.
- Andyyy noooo... nie obrażaj się na mnie - jęknął, dźgając mnie między żebra.
- Nie, już za późno. Dziś śpisz na wycieraczce - powiedziałem, robiąc jeszcze większy bitchface,- Cwelu - dodałem po chwili.
Usłyszałem cichy śmiech zza pleców. Marzia chyba już zaczynała się dusić. Nagle cała czwórka odwróciła się do tyłu.
- To nie ja, przysięgam - jęknął Troye podnosząc ręce do góry, w geście niewinności.
Marz leżała na szyi Soldiera, płacząc ze śmiechu, a obok Phil dusił swój śmiech o ramię Dana. Zarówno Daniel jak i wyżej wymieniony Troye wyglądali jakby dwójka spiskowała przeciwko nim. Może jedno pochwaliło się drugiemu jakimś pikantnym szczegółem o którym ich wybrankowie wiedzieć nie mogli? Kto wie?
Przy okazji odwracania się, rzuciłem obrażone spojrzenie na Kellsa i wróciłem do patrzenia przed siebie.
Przy okazji odwracania się, rzuciłem obrażone spojrzenie na Kellsa i wróciłem do patrzenia przed siebie.
Odjechaliśmy już spory kawałek od Oak Island i stępowaliśmy teraz poboczem jednej z mniejszych dróg w Swan Valley. Zbliżaliśmy się coraz bardziej do Whiteman Park. Przed nami jeszcze jakieś 27 kilometrów. Taka wyprawa, była wycieczką na cały dzień, jeżeli nie chciało nam się używać koniowozów. 4 godziny w jedną i 4 godziny w drugą stronę plus jakieś dwie na posiedzenie na miejscu, żeby konie mogły odpocząć. Niemalże jak jednodniowy rajd. Większość drogi musieliśmy stępować, ze względu na słabe podłoże - drogi i fakt, że nie mogliśmy przemęczyć koni. Tak, jechaliśmy miastem, obok samochodów i ludzi chodzących po chodniku. Jednak tym razem przyjaciel Troye'a miał nas odebrać z plaży, więc mogliśmy potraktować to jako dłuższy teren.
W końcu wjechaliśmy do Whiteman Park, gdzie wszyscy zakłusowaliśmy na ścieżkach rowerowych. Minęliśmy jakiegoś zdziwionego rowerzystę, kilka rodziców z dzieciakami, które krzyczały "patrz mamo/tato konik!". Jeden wypuścił balona, ale Danowi udało się go złapać i zatrzymaliśmy się, żeby mógł oddać zgubę. Po jakiś 15 minutach zwolniliśmy do stępa i zatrzymaliśmy się przy wybiegach kangurów. Dopiero od niedawna siedzimy w Australii więc to nadal dla nas wielka sprawa. Zsiedliśmy z koni i powzwoliliśmy im na chwilę odpoczynku. Marzia pobiegła kupić picie, a my po przywiązaniu koni do płotka, usiedliśmy na trawie, obok tych tajemniczych zwierząt.
- Kangur wygląda jakby w ogóle nie był żywą rzeczą... - odezwał się nagle Phil, który siedział najbliżej nich i wtykał nos między kratki. - No spójrzcie na niego... Ten ogon taki długi, nogi dziwnie wielkie, a główka malutka... Gdzie on ma mózg?
- Nie ma go tak jak ty - Kellin wszedł mu w zdanie. Po chwili pół parku mogło usłyszeć moje "daaaaaamn" i głośną piątkę. Marzia wróciła i rozdała nam wodę.
- Podobnie jak twoja matka - odgryzł mu się Philip i tym razem to on i Dan przybili piątkę. Kellin za to nie mając co odpowiedzieć, obruszył się trochę i w końcu wymamrotał:
- Goń się...
- Coraz słabsze masz te pociski, stary. Chyba musisz poćwiczyć - mruknąłem, ale coś klepiącego moje ramię przerwało mi wywód jaki chciałem dać.
- Plose pana - odwróciłem się i zobaczyłem małego dzieciaczka z jaśniutkimi loczkami i buzią umorusaną lodami truskawkowymi. Że też spośród tylu miło wyglądających osób wybrał mnie: wytatuowanego, ubranego całego na czarno z kolczykami w nosie i wardze, siedzącego obok drugiego, podobnie wyglądającego faceta. - A csy mógłbym psejechac sie na koniku? - dzieciak cudownie seplenił, dzięki czemu rozczulił mnie jeszcze bardziej. Spojrzałem z uśmiechem na resztę, która wyglądała na równie szczęśliwych co ja.
- A pytałeś się rodziców czy możesz? - zapytałem, żeby przypadkiem, jakiś rozjuszony krewny się zaraz na mnie nie rzucił, bo wystawiam jego dziecko na niebezpieczeństwo urazu spowodowanego przez zwierzę roślinożerne. Dzieciak pokiwał głową.
- A pozwolili? - wolałem być w stu procentach pewien. Dzieciak zrobił to samo.
- Big Hero? - tym razem pytanie skierowałem do reszty. Chyba tylko on wydawał się odpowiedni dla dziecka. Wild Instinct zabiłby nie tylko dziecko, a i mnie, a Soldier posrałby się ze strachu, gdyby coś małego do niego podeszło. Reszta tylko pokiwała głowami.
- To chodź - powiedziałem wstając i wyciągnąłem rękę w jego stronę. - Jak masz na imię? - zapytałem zerkając na malucha, Miał może z 5 lat.
- Chalie - puściłem go i odwiązałem Biga od płotka, a potem do niego podprowadziłem.
- Więc Charlie - kucnąłem, tak żeby mógł na mnie patrzeć. - Ja jestem Andy. I pytam cię: czy jesteś gotowy, aby dosiąść tego oto mężnego, siwego rumaka o wdzięcznym imieniu Big Hero 6?
Charlie najpierw spojrzał na konia z otwartą buzią podziwiając jego zdziwione oblicze, a potem przeniósł wzrok na mnie i entuzjastycznie pokiwał głową. Złapałem go i posadziłem na konia. Wyglądał na przeszczęśliwego.
- Trzymaj się mocno grzywy, jego to nie będzie boleć, a ty nie spadniesz - powiedziałem, przesuwając go trochę bliżej kłębu, żeby w razie czego móc go złapać. Ruszyłem powoli obok Biga, a on razem ze mną. Charlie zaczął się śmiać, widocznie będąc szczęśliwym. W tym czasie najwyraźniej jego mama podeszła do reszty i słysząc śmiech dziecka przerwała z nimi rozmowę i pomachała mu. Chwilę później Kellin wstał i podszedł do nas.
- Hej, mały, a chcesz pojeździć szybciej? - zapytał dziecko.
- Taaak! - Charlie podskoczył na koniu, a ten tylko machnął głową. Podsadziłem Kellsa i oddałem mu wodze. Chłopak złapał je jedną ręką, a drugą objął małego, tak żeby nie spadł i najpierw ruszył stępem, a potem zakłusował. Dzieciak wyglądał jakby nigdy wcześniej nie miał tyle zabawy.
- Sybciej! - krzyknął po chwili, wyciągając ręce do góry. Kellin popędził Biga do galopu. Na szczęście nasz dresażysta miał bardzo mięciutkie chody, więc nie było problemu z utrzymaniem się na nim. Dziecko śmiało się głośno, jego mama robiła mu zdjęcia, a Kells wyglądał jakby właśnie wygrał na loterii. Zawsze lubił dzieci... W tym dobrym znaczeniu! Po kilku minutach zwolnił do stępa i po pożegnaniu się z Charliem "oddał" go mamie i wrócił do nas. Dzieciak pomachał nam jeszcze na pożegnanie i po chwili zniknął razem ze swoją mamą w tłumie innych ludzi. Nie siedzieliśmy już długo w parku. Wsiedliśmy szybko na swoje rumaki i ruszyliśmy dalej kłusem, aż w końcu, po jakiejś pół godzinie wyjechaliśmy z parku. Teraz mieliśmy przed sobą długą drogę przez miasto, co równało się z bezustannym stępem. Ludzie dziwnie patrzyli na zastęp koni, niosących na grzbiecie po dwójkę osób, czekający aż zielone światło na przejściu dla pieszych się zapali.
Dalsza droga przebiegła bez żadnych przeszkód. Na parkingu przy plaży był już znajomy Troye'a - Adam - z trailerem, który miał zawieźć nas z powrotem do Oak. Wjechaliśmy na miękki piasek, w którym kopyta koni lekko się zapadały. Plaża była niemalże bezludna, przez porę, o jakiej postanowiliśmy się na niej wybrać. W dzień roboczy wszyscy mieli lepsze zajęcia.
- Kto pierwszy przy żaglówkach! - krzyknął Dan, popędzając Kick Me do galopu. Ogier rzucił się do niego, natychmiastowo się rozpędzając. Przez chwilę słyszeliśmy tylko śmiech Phila i dopiero kiedy trójka byłą już daleko od nas, ogarnęliśmy że przecież się ścigamy. Pogoniłem szybko Biga, koń rzucił się do wyścigu, wyciągając daleko muskularną szyję. Zaraz za nami Troye i Connor się obudzili, pędząc swoje rumaki. Elvia co chwila pokrzykiwała, że karosz ją za chwilę zabije, a Marzia, jęczała, że Soldier jest strasznie wolny. W efekcie Dan i Phil z Kickiem wywalczyli pierwsze miejsce, Connor z Elvią i Wildem drugie, my trzecie, a zdenerwowany Sordier z Marzią i Troyem przybiegł do żaglówek sporo po nas, z wielką dumą parchając na pozostałe rumaki. Pokręciliśmy się trochę przy żaglówkach w kłusie i po chwili pierwszy odważny - czyli Kick Me - wbiegł galopem do wody, przy czym, kiedy byli już na dosyć dużej głębokości, Phil stracił równowagę i pociągnął za sobą Dana do wody. Wyłonili się za chwilę z głębin, obok zadowolonego konia głośno się śmiejąc. Connor i Elvia popędzili im na ratunek, skacząc z Wildem z pomostu - mimo głośnego protestu dziewczyny. Kells i ja dogalopowaliśmy do nich, a Troye i Marzia walczyli na brzegu z Soldierem, który dopiero po chwili przekonał się, że woda pomoże mu się ochłodzić i wszedł do niej z lekką niechęcią, powoli stępując. Przez kolejne pół godziny pławiliśmy konie, co chwile się ochlapując i ściągając z grzbietów wierzchowców za nogi do wody. W końcu stwierdziliśmy, że chyba pora wracać i wygalopowaliśmy z wody, kierując się w stronę trailera, brzegiem, tak że kopyta koni co jakiś czas uderzały o wodę. Będąc na przeciwko parkingu rozkłusowaliśmy i rozstępowaliśmy konie, a potem podjechaliśmy pod trailer.
- Tacy mokrzy, to jedziecie z końmi - powiedział otwierając przyczepę. W sumie nikt nie miał nic przeciwko. Wprowadziliśmy po kolei konie, z których wcześniej ściągnęliśmy wodę i założyliśmy im ochraniacze, a potem sami weszliśmy do środka. Kiedy wróciliśmy do Oak, szybko odstawiliśmy konie na duże pastwisko i po przebraniu się, wręcz rzuciliśmy się na lody. Reszta koni dostała dziś przerwę, bo wszyscy byliśmy zbyt zmęczeni, żeby wyściubić nos za drzwi domu.
W końcu wjechaliśmy do Whiteman Park, gdzie wszyscy zakłusowaliśmy na ścieżkach rowerowych. Minęliśmy jakiegoś zdziwionego rowerzystę, kilka rodziców z dzieciakami, które krzyczały "patrz mamo/tato konik!". Jeden wypuścił balona, ale Danowi udało się go złapać i zatrzymaliśmy się, żeby mógł oddać zgubę. Po jakiś 15 minutach zwolniliśmy do stępa i zatrzymaliśmy się przy wybiegach kangurów. Dopiero od niedawna siedzimy w Australii więc to nadal dla nas wielka sprawa. Zsiedliśmy z koni i powzwoliliśmy im na chwilę odpoczynku. Marzia pobiegła kupić picie, a my po przywiązaniu koni do płotka, usiedliśmy na trawie, obok tych tajemniczych zwierząt.
- Kangur wygląda jakby w ogóle nie był żywą rzeczą... - odezwał się nagle Phil, który siedział najbliżej nich i wtykał nos między kratki. - No spójrzcie na niego... Ten ogon taki długi, nogi dziwnie wielkie, a główka malutka... Gdzie on ma mózg?
- Nie ma go tak jak ty - Kellin wszedł mu w zdanie. Po chwili pół parku mogło usłyszeć moje "daaaaaamn" i głośną piątkę. Marzia wróciła i rozdała nam wodę.
- Podobnie jak twoja matka - odgryzł mu się Philip i tym razem to on i Dan przybili piątkę. Kellin za to nie mając co odpowiedzieć, obruszył się trochę i w końcu wymamrotał:
- Goń się...
- Coraz słabsze masz te pociski, stary. Chyba musisz poćwiczyć - mruknąłem, ale coś klepiącego moje ramię przerwało mi wywód jaki chciałem dać.
- Plose pana - odwróciłem się i zobaczyłem małego dzieciaczka z jaśniutkimi loczkami i buzią umorusaną lodami truskawkowymi. Że też spośród tylu miło wyglądających osób wybrał mnie: wytatuowanego, ubranego całego na czarno z kolczykami w nosie i wardze, siedzącego obok drugiego, podobnie wyglądającego faceta. - A csy mógłbym psejechac sie na koniku? - dzieciak cudownie seplenił, dzięki czemu rozczulił mnie jeszcze bardziej. Spojrzałem z uśmiechem na resztę, która wyglądała na równie szczęśliwych co ja.
- A pytałeś się rodziców czy możesz? - zapytałem, żeby przypadkiem, jakiś rozjuszony krewny się zaraz na mnie nie rzucił, bo wystawiam jego dziecko na niebezpieczeństwo urazu spowodowanego przez zwierzę roślinożerne. Dzieciak pokiwał głową.
- A pozwolili? - wolałem być w stu procentach pewien. Dzieciak zrobił to samo.
- Big Hero? - tym razem pytanie skierowałem do reszty. Chyba tylko on wydawał się odpowiedni dla dziecka. Wild Instinct zabiłby nie tylko dziecko, a i mnie, a Soldier posrałby się ze strachu, gdyby coś małego do niego podeszło. Reszta tylko pokiwała głowami.
- To chodź - powiedziałem wstając i wyciągnąłem rękę w jego stronę. - Jak masz na imię? - zapytałem zerkając na malucha, Miał może z 5 lat.
- Chalie - puściłem go i odwiązałem Biga od płotka, a potem do niego podprowadziłem.
- Więc Charlie - kucnąłem, tak żeby mógł na mnie patrzeć. - Ja jestem Andy. I pytam cię: czy jesteś gotowy, aby dosiąść tego oto mężnego, siwego rumaka o wdzięcznym imieniu Big Hero 6?
Charlie najpierw spojrzał na konia z otwartą buzią podziwiając jego zdziwione oblicze, a potem przeniósł wzrok na mnie i entuzjastycznie pokiwał głową. Złapałem go i posadziłem na konia. Wyglądał na przeszczęśliwego.
- Trzymaj się mocno grzywy, jego to nie będzie boleć, a ty nie spadniesz - powiedziałem, przesuwając go trochę bliżej kłębu, żeby w razie czego móc go złapać. Ruszyłem powoli obok Biga, a on razem ze mną. Charlie zaczął się śmiać, widocznie będąc szczęśliwym. W tym czasie najwyraźniej jego mama podeszła do reszty i słysząc śmiech dziecka przerwała z nimi rozmowę i pomachała mu. Chwilę później Kellin wstał i podszedł do nas.
- Hej, mały, a chcesz pojeździć szybciej? - zapytał dziecko.
- Taaak! - Charlie podskoczył na koniu, a ten tylko machnął głową. Podsadziłem Kellsa i oddałem mu wodze. Chłopak złapał je jedną ręką, a drugą objął małego, tak żeby nie spadł i najpierw ruszył stępem, a potem zakłusował. Dzieciak wyglądał jakby nigdy wcześniej nie miał tyle zabawy.
- Sybciej! - krzyknął po chwili, wyciągając ręce do góry. Kellin popędził Biga do galopu. Na szczęście nasz dresażysta miał bardzo mięciutkie chody, więc nie było problemu z utrzymaniem się na nim. Dziecko śmiało się głośno, jego mama robiła mu zdjęcia, a Kells wyglądał jakby właśnie wygrał na loterii. Zawsze lubił dzieci... W tym dobrym znaczeniu! Po kilku minutach zwolnił do stępa i po pożegnaniu się z Charliem "oddał" go mamie i wrócił do nas. Dzieciak pomachał nam jeszcze na pożegnanie i po chwili zniknął razem ze swoją mamą w tłumie innych ludzi. Nie siedzieliśmy już długo w parku. Wsiedliśmy szybko na swoje rumaki i ruszyliśmy dalej kłusem, aż w końcu, po jakiejś pół godzinie wyjechaliśmy z parku. Teraz mieliśmy przed sobą długą drogę przez miasto, co równało się z bezustannym stępem. Ludzie dziwnie patrzyli na zastęp koni, niosących na grzbiecie po dwójkę osób, czekający aż zielone światło na przejściu dla pieszych się zapali.
Dalsza droga przebiegła bez żadnych przeszkód. Na parkingu przy plaży był już znajomy Troye'a - Adam - z trailerem, który miał zawieźć nas z powrotem do Oak. Wjechaliśmy na miękki piasek, w którym kopyta koni lekko się zapadały. Plaża była niemalże bezludna, przez porę, o jakiej postanowiliśmy się na niej wybrać. W dzień roboczy wszyscy mieli lepsze zajęcia.
- Kto pierwszy przy żaglówkach! - krzyknął Dan, popędzając Kick Me do galopu. Ogier rzucił się do niego, natychmiastowo się rozpędzając. Przez chwilę słyszeliśmy tylko śmiech Phila i dopiero kiedy trójka byłą już daleko od nas, ogarnęliśmy że przecież się ścigamy. Pogoniłem szybko Biga, koń rzucił się do wyścigu, wyciągając daleko muskularną szyję. Zaraz za nami Troye i Connor się obudzili, pędząc swoje rumaki. Elvia co chwila pokrzykiwała, że karosz ją za chwilę zabije, a Marzia, jęczała, że Soldier jest strasznie wolny. W efekcie Dan i Phil z Kickiem wywalczyli pierwsze miejsce, Connor z Elvią i Wildem drugie, my trzecie, a zdenerwowany Sordier z Marzią i Troyem przybiegł do żaglówek sporo po nas, z wielką dumą parchając na pozostałe rumaki. Pokręciliśmy się trochę przy żaglówkach w kłusie i po chwili pierwszy odważny - czyli Kick Me - wbiegł galopem do wody, przy czym, kiedy byli już na dosyć dużej głębokości, Phil stracił równowagę i pociągnął za sobą Dana do wody. Wyłonili się za chwilę z głębin, obok zadowolonego konia głośno się śmiejąc. Connor i Elvia popędzili im na ratunek, skacząc z Wildem z pomostu - mimo głośnego protestu dziewczyny. Kells i ja dogalopowaliśmy do nich, a Troye i Marzia walczyli na brzegu z Soldierem, który dopiero po chwili przekonał się, że woda pomoże mu się ochłodzić i wszedł do niej z lekką niechęcią, powoli stępując. Przez kolejne pół godziny pławiliśmy konie, co chwile się ochlapując i ściągając z grzbietów wierzchowców za nogi do wody. W końcu stwierdziliśmy, że chyba pora wracać i wygalopowaliśmy z wody, kierując się w stronę trailera, brzegiem, tak że kopyta koni co jakiś czas uderzały o wodę. Będąc na przeciwko parkingu rozkłusowaliśmy i rozstępowaliśmy konie, a potem podjechaliśmy pod trailer.
- Tacy mokrzy, to jedziecie z końmi - powiedział otwierając przyczepę. W sumie nikt nie miał nic przeciwko. Wprowadziliśmy po kolei konie, z których wcześniej ściągnęliśmy wodę i założyliśmy im ochraniacze, a potem sami weszliśmy do środka. Kiedy wróciliśmy do Oak, szybko odstawiliśmy konie na duże pastwisko i po przebraniu się, wręcz rzuciliśmy się na lody. Reszta koni dostała dziś przerwę, bo wszyscy byliśmy zbyt zmęczeni, żeby wyściubić nos za drzwi domu.
015 Trening | Wild Instinct | Crooked Young
Koń: Wild Instinct, Crooked Young
Jeździec: Philip Lloyd, Connor Hollingsworth
Phil
- Wstaaawaaaaaj - przetarłem oczy dłonią i otworzyłem je powoli, zerkając w stronę Dana. - Zasnąłeś wczoraj na kanapie i trochę żal było mi cię budzić, ale musimy iść do koni - dodał po chwili. Istotnie, kiedy powróciłem pamięcią do wydarzeń dnia poprzedniego, zauważyłem, że zasnąłem w innym miejscu niż obudziłem się tego poranka.
- Kogo najpierw? - zapytałem cicho, odrzucając z siebie i ciągle śpiącej Susie czarną kołdrę. Usiadłem, ziewnąłem i podrapałem się po brzuszku. Danny uśmiechnął się szeroko na ten widok.
- Jesteś najsłodszym człowiekiem na ziemi - stwierdził zmieniając temat, na co odpowiedziałem mu uśmiechem. - Pierwszego bierzesz Dzikusa razem z Connorem i Młodziakiem, bo ostatnio dawno nie chodził i Connor prosił, żebyśmy mu pomogli.
- Ugh, zabij mnie - jęknąłem opadając z powrotem na poduszki. Nie lubiłem treningów z karym holsztynem. Temperamentem zbyt przypominał wyścigowce, które szczerze mówiąc, bardzo mnie męczyły.
- Nie narzekaj, potem bierzemy Słoneczko i Serenadę i robimy co chcemy przez pół dnia w lesie - powiedział, poprawiając moją grzywkę. Poprawił mi tym humor, nastawiając jakoś przychylniej do świata, więc wyskoczyłem z łóżka, zabrałem granatowe bryczesy i białą koszulkę i ruszyłem w stronę łazienki.
Wszyscy siedzieli na dole, na kanapach, jedząc tosty z szynką i serem. Usiadłem obok Dana, ale nie chciałem jeść - coś jednak zostało mi z dżokeja. Mimo to dostałem talerz z dwoma tostami, polanymi ketchupem i opieprz, że nie mogę się tak traktować i że jestem nieodpowiedzialny. Zjadłęm je więc, a raczej zmęczyłem i jako ostatni zawitałem w stajni. Ogiery były już nakarmione i gotowe do wyjścia, wszystkie - oprócz tych wychodzących na trening. Wyprowadziliśmy je na wybieg, zaraz potem zrobiliśmy to samo z klaczami. Ci, którzy teraz nie trenowali, schowali się do siodlarni "czyścić sprzęt" (grać na konsoli), a my ruszyliśmy w stronę stajni. Wild Instinct strzygł uszami w moją stronę, jakby rzucając mi wyzwanie. Zabrałem swój sprzęt z siodlarni, powiesiłem na drzwiczkach od boksu i wszedłem do środka. Byłem niższy od konia, więc siodłanie go zawsze sprawiało mi problem. Przywiązałem go do krat boksu i zabrałem się za szybkie przeczyszczenie go. Ogier szybko był czysty, nawet nie próbował wykręcać numerów. Dopiero przy czyszczeniu kopyt, zaczął wydziwiać, jak to miał w zwyczaju. Wyrywał mi nogi, rzucał się na wszystkie strony i grzebał kopytami w ściółce ze słomy.
- Siur ci w oko, Dzikus! - krzyknąłem w końcu, a ogier postawił uszy i spojrzał na mnie ze zdziwieniem w oczach. Usłyszałem skrzypienie zasuwki do boksu i po chwili Dan zabrał kopystkę z mojej dłoni i wyczyścił wszystkie kopyta konia. Był silniejszy, więc spokojnie mógł utrzymać wyrywającego się konia. Ubrałem karosza w mój sprzęt i przekłusowałem z nim w ręku na halę. Reszta już tam była, Hollingsworth nawet stępował ze swoim ogierem. Danny podsadził mnie na grzbiet Wilda i ruszyłem stępem na luźnej wodzy.
Po kilkunastu minutach robienia kół i wolt w stępie, zabrałem się za ustępowania. Wild trochę się buntował, jednak przy dostatecznie mocnych sygnałach ładnie krzyżował i przednie i tylne kończyny. W końcu, widząc że Connor i Crooked zakłusowali, ruszyłem po dłuższej ścianie, na razie na luźnej wodzy. Po kilku pełnych okrążeniach zmieniłem kierunek. Dzikus szedł rytmicznie, lekko machając głową. Zacząłem delikatnie podbierać wodze, dając mu łydkami znak do zebrania. Kiedy koń się w miarę zaganaszował, przeszedłem do wolt, serpentyn i slalomów, żeby potem ponajeżdżać na cavaletti, które ustawił nam Dan. Instinct potknął się za pierwszym razem, jednak przy kolejnych podjazdach ładnie podnosił nogi. Powoli zbliżało się do mnie najgorsze - galop. Zebrałem ogiera jeszcze bardziej i dałem mu znak do zagalopowania. Bryknął, szarpnął głową i ruszył szybkim galopem, podnosząc głowę wysoko do góry. Warknąłem zdenerwowany i usiadłem mocniej w siodło, a potem wypuściłem nogi ze strzemion, pogłębiając dosiad. Dosiad hamujący i naprzemienne znaki łydkami do zebrania, trochę uspokoiły konia i po chwili galopował już wolniej, coraz bardziej się rozluźniając i opuszczając głowę. W końcu ładnie się zebrał, a jego galop był w miarę spokojny i rytmiczny. Złapałem znów strzemiona i przeszedłem do kół i wolt, żeby potem zrobić lotną i pojechać to samo na drugą stronę.
Connor
Crooked jak zawsze rzucał się na wszystkie strony przy czyszczeniu, jednak przywykłem już do jego wybryków i zwyczajnie nie zwracałem uwagi na to, co robił. Kiedy kłapał przy mnie zębami, po prostu odsuwałem jego pysk, a kiedy chciał mnie kopnąć, bez emocji przeszedłem obok. Już jakiś czas temu odkryłem, że właśnie takie zachowanie działa na tego konia najlepiej. Nie był jakoś strasznie brudny, więc szybko uporałem się z czyszczeniem i siodłaniem i chwilę później byłem już w siodle na hali. Wyjątkowo ogier był dosyć spokojny przy stępie, nie trzymałem więc kontaktu, łapiąc go dopiero przy zakłusowaniu. Crooked jak zwykle szedł lekko spięty, stawiając kroki szybko, jakby podłoże go parzyło. Musiałem długo pracować na kole, żeby się rozluźnił. A kiedy się rozluźnił dopiero zaczęła się zabawa. Pierwsze bryknięcia były niczym. Delikatne, jakby trochę się bał. Potem poszło z górki. Udało mu się nawet mnie zrzucić, przegalopował dookoła całą halę, wyburzając z rytmu Phila i Dzikusa i "biorąc na klatę" jedną z dopiero co ustawionych przez Dana przeszkód. Chłopak się chyba zdenerwował, bo chwilę później trzymał już ogiera za wodze, które przed chwilą agresywnie szarpnął i szedł w jego stronę, sprawiając że ten się cofał. Chyba trochę go tym uspokoił bo Młodziak przeżuł wędzidło, oblizał się i opuścił głowę, głośno oddychając.
- Mogę? - zapytał Danny, odwracając się w moją stronę. Ja nadal siedziałem na miękkim piasku, czując że kość ogonowa coraz bardziej mnie boli.
- A proszę, możesz go sobie nawet zatrzymać na zawsze - mruknąłem i podniosłem się z ziemi, żeby przejść na krzesełko, postawione obok jednego z okserów. Rzuciłem jeszcze Danowi kask, bo na tego konia strach wsiadać bez i wyciągnąłem nogi, odprężając się.
Dan
Coś posunęło mnie do utemperowania ogiera. Zasadniczo staraliśmy się nie zaburzać charakterów koni, pozwalając niektórym na niewielkie wybryki. W końcu nie byłyby wtedy sobą. Jednak Młodziak zdecydowanie za bardzo przeginał ze swoim charakterkiem, a Connor był nim wyraźnie zmęczony. Wsiadłem na ogiera, zaraz po założeniu kasku i ruszyłem kłusem ze stój. Gniadosz ciągle próbował zagalopować, jednak trzymałem go mocno, raz na jakiś czas odpuszczając wodze. Po kilku okrążeniach ogier znacznie przyspieszył kłusa, ale nie próbował już zagalopowywać. Zrobiłem żucie z ręki i tak przekłusowałem kolejne kilka okrążeń, dodając do nich wolty, serpentyny i drągi z każdej możliwej strony. Chwilę później zagalopowałem. Ogier bryknął kilka razy i wyrwał się do przodu, jednak nie zatrzymywałem go, a jedynie popędzałem. Stanąłem do półsiadu i kiedy koń próbował zwolnić dodawałem łydki nie pozwalając mu na to. Zmęczony pracował nie tyle wydajniej, co więcej. Bardziej skupiał się na jeźdźcu nie mając ochoty na wybryki. Dopiero po około pięciu okrążeniach zwolniłem go i nakierowałem na jedną ze stacjonat, wysokości klasy N, na rozskakanie. Crooked jak zwykle rozpędził się lekko przed przeszkodą, ale wybił się ładnie, doskonale baskillując i podwijając nogi niczym olimpijczyk. Nakierowałem go na drugą przeszkodę - okser tej samej wysokości, a za nim odrobinkę niższy triplebar w odległości na 3 foule. Crooked zachwiał się nieco na drugiej przeszkodzie, ale jej nie zrzucił. Na koniec nakierowałem go na stacjonatę, już normalnej dla niego wysokości - CS. Przeskoczył ją znakomicie, z zaangażowaniem, za nią bryknął, jednak nie odważył się już na więcej wybryków. Przeszedłem do kłusa, a za chwilę do stępa, żeby oddać ogiera Connorowi, który ustawił już wszystkie przeszkody.
Phil
Po wstępnym rozskakaniu na wszystkich przeszkodach, które przeszło spokojnie i dobrze pod technicznym kątem, przekłusowałem dwa okrążenia hali na obie strony i zagalopowałem, gotowy do przejechania parkouru. Ostatnio zamiast typowych dla nas, treningów szeregowych, szykowaliśmy konie do zawodów raczej całościowo, trzymając wymagany czas. Przed nami znajdowało się 12 przeszkód, każda na wysokości klas C-CS. Przewidywany czas - niecałe 4 minuty. Kiedy skoczyliśmy pierwszą stacjonatę, Dan włączył stoper. Pogoniłem więc lekko ogiera, a ten bryknął raz, najwyraźniej zadowolony z treningu. Dzikus jest mistrzem szybkiego pokonywania parkouru, jednak zdarzają mu się wtedy błędy techniczne, dlatego moim zadaniem na dziś było wyeliminowanie ich do zera. Naprowadziłem go na drugą przeszkodę - szereg z 3 przeszkód stacjonata - okser - stacjonata. Obyło się bez zrzutek więc lekko klepnąłem go po szyi, nakierowując go na "rów z wodą" w postaci niebieskiej folii. Skoczył go dobrze, jednak zbyt "na płasko". Zaraz za nim, w odległości 5 foul był triplebar. Na nim zaliczyliśmy zrzutkę, przez złe wyliczenie, jednak nie poddawaliśmy się i po zakręcie - i kilku bryknięciach - najechaliśmy doskonale na szereg z 3 stacjonat w odległości 2 foule między każdą. Wild tym razem bardzo się postarał, wyciągając szyję i podciągając nogi. Przed nami zostały 3 przeszkody: samotny triplebar, stacjonata i za nią murek po łuku. Pierwsze dwie poszły bez problemu, jednak na murku wypadliśmy z rytmu, przez co wpadłem koniu na szyję. Mimo to Wild poradził sobie całkiem nieźle. Pogładziłem go po szyi i zwolniłem do kłusa, dając mu luźną wodzę. Dan mamrotał coś o tym, że świetnie mi poszło, czas krótszy niż ostatnio, więc uśmiechnąłem się do niego, kiedy przejeżdżałem obok. Po kilku minutach przeszedłem do stępa.
Connor
Crooked opanował się trochę, po tym jak Dan na niego wsiadł i teraz o wiele lepiej mi się z nim współpracowało. Ogier po dwóch okrążeniach kłusa zagalopował lekko i płynnie, dopiero za pierwszą przeszkodą bryknął, jednak nie na tyle mocno, żeby go za to karać. Dan mierzył nam czas, kiedy przyspieszyłem lekko , naprowadzając konia na szereg. Przeskoczył go ładnie, dobrze baskillując, z mocnym wybiciem z zadu. Kolejny był rów, który również przeskoczył bez problemów, o wiele lepiej technicznie od jego poprzednika. Triplebar również poszedł bez żadnych przeszkód i dopiero na kolejnym szeregu wyłożył się, zaliczając zrzutkę na każdej z przeszkód, mimo dobrego wybicia. Kolejny triplebar poszedł ogierowi już znacznie lepiej, stacjonata z murkiem bez przeszkód.
- Dobry czas, ale powtórz ten szereg - powiedział Dan, poprawiając drągi.
Zrobiłem woltę w kłusie, zagalopowałem, Crooked bryknął, ale tym razem dobrze najechaliśmy na szereg i ogier przeskoczył go bez żadnych błędów. Pogłaskałem go i rozkłusowałem, żeby po 10 minutach stępa wrócić razem z Philem i Wildem do stajni. Oblaliśmy jeszcze konie wodą i wypuściliśmy Wilda na duże pastwisko, a Młodziaka na jego własne, małe.
Jeździec: Philip Lloyd, Connor Hollingsworth
Phil
- Wstaaawaaaaaj - przetarłem oczy dłonią i otworzyłem je powoli, zerkając w stronę Dana. - Zasnąłeś wczoraj na kanapie i trochę żal było mi cię budzić, ale musimy iść do koni - dodał po chwili. Istotnie, kiedy powróciłem pamięcią do wydarzeń dnia poprzedniego, zauważyłem, że zasnąłem w innym miejscu niż obudziłem się tego poranka.
- Kogo najpierw? - zapytałem cicho, odrzucając z siebie i ciągle śpiącej Susie czarną kołdrę. Usiadłem, ziewnąłem i podrapałem się po brzuszku. Danny uśmiechnął się szeroko na ten widok.
- Jesteś najsłodszym człowiekiem na ziemi - stwierdził zmieniając temat, na co odpowiedziałem mu uśmiechem. - Pierwszego bierzesz Dzikusa razem z Connorem i Młodziakiem, bo ostatnio dawno nie chodził i Connor prosił, żebyśmy mu pomogli.
- Ugh, zabij mnie - jęknąłem opadając z powrotem na poduszki. Nie lubiłem treningów z karym holsztynem. Temperamentem zbyt przypominał wyścigowce, które szczerze mówiąc, bardzo mnie męczyły.
- Nie narzekaj, potem bierzemy Słoneczko i Serenadę i robimy co chcemy przez pół dnia w lesie - powiedział, poprawiając moją grzywkę. Poprawił mi tym humor, nastawiając jakoś przychylniej do świata, więc wyskoczyłem z łóżka, zabrałem granatowe bryczesy i białą koszulkę i ruszyłem w stronę łazienki.
Wszyscy siedzieli na dole, na kanapach, jedząc tosty z szynką i serem. Usiadłem obok Dana, ale nie chciałem jeść - coś jednak zostało mi z dżokeja. Mimo to dostałem talerz z dwoma tostami, polanymi ketchupem i opieprz, że nie mogę się tak traktować i że jestem nieodpowiedzialny. Zjadłęm je więc, a raczej zmęczyłem i jako ostatni zawitałem w stajni. Ogiery były już nakarmione i gotowe do wyjścia, wszystkie - oprócz tych wychodzących na trening. Wyprowadziliśmy je na wybieg, zaraz potem zrobiliśmy to samo z klaczami. Ci, którzy teraz nie trenowali, schowali się do siodlarni "czyścić sprzęt" (grać na konsoli), a my ruszyliśmy w stronę stajni. Wild Instinct strzygł uszami w moją stronę, jakby rzucając mi wyzwanie. Zabrałem swój sprzęt z siodlarni, powiesiłem na drzwiczkach od boksu i wszedłem do środka. Byłem niższy od konia, więc siodłanie go zawsze sprawiało mi problem. Przywiązałem go do krat boksu i zabrałem się za szybkie przeczyszczenie go. Ogier szybko był czysty, nawet nie próbował wykręcać numerów. Dopiero przy czyszczeniu kopyt, zaczął wydziwiać, jak to miał w zwyczaju. Wyrywał mi nogi, rzucał się na wszystkie strony i grzebał kopytami w ściółce ze słomy.
- Siur ci w oko, Dzikus! - krzyknąłem w końcu, a ogier postawił uszy i spojrzał na mnie ze zdziwieniem w oczach. Usłyszałem skrzypienie zasuwki do boksu i po chwili Dan zabrał kopystkę z mojej dłoni i wyczyścił wszystkie kopyta konia. Był silniejszy, więc spokojnie mógł utrzymać wyrywającego się konia. Ubrałem karosza w mój sprzęt i przekłusowałem z nim w ręku na halę. Reszta już tam była, Hollingsworth nawet stępował ze swoim ogierem. Danny podsadził mnie na grzbiet Wilda i ruszyłem stępem na luźnej wodzy.
Po kilkunastu minutach robienia kół i wolt w stępie, zabrałem się za ustępowania. Wild trochę się buntował, jednak przy dostatecznie mocnych sygnałach ładnie krzyżował i przednie i tylne kończyny. W końcu, widząc że Connor i Crooked zakłusowali, ruszyłem po dłuższej ścianie, na razie na luźnej wodzy. Po kilku pełnych okrążeniach zmieniłem kierunek. Dzikus szedł rytmicznie, lekko machając głową. Zacząłem delikatnie podbierać wodze, dając mu łydkami znak do zebrania. Kiedy koń się w miarę zaganaszował, przeszedłem do wolt, serpentyn i slalomów, żeby potem ponajeżdżać na cavaletti, które ustawił nam Dan. Instinct potknął się za pierwszym razem, jednak przy kolejnych podjazdach ładnie podnosił nogi. Powoli zbliżało się do mnie najgorsze - galop. Zebrałem ogiera jeszcze bardziej i dałem mu znak do zagalopowania. Bryknął, szarpnął głową i ruszył szybkim galopem, podnosząc głowę wysoko do góry. Warknąłem zdenerwowany i usiadłem mocniej w siodło, a potem wypuściłem nogi ze strzemion, pogłębiając dosiad. Dosiad hamujący i naprzemienne znaki łydkami do zebrania, trochę uspokoiły konia i po chwili galopował już wolniej, coraz bardziej się rozluźniając i opuszczając głowę. W końcu ładnie się zebrał, a jego galop był w miarę spokojny i rytmiczny. Złapałem znów strzemiona i przeszedłem do kół i wolt, żeby potem zrobić lotną i pojechać to samo na drugą stronę.
Connor
Crooked jak zawsze rzucał się na wszystkie strony przy czyszczeniu, jednak przywykłem już do jego wybryków i zwyczajnie nie zwracałem uwagi na to, co robił. Kiedy kłapał przy mnie zębami, po prostu odsuwałem jego pysk, a kiedy chciał mnie kopnąć, bez emocji przeszedłem obok. Już jakiś czas temu odkryłem, że właśnie takie zachowanie działa na tego konia najlepiej. Nie był jakoś strasznie brudny, więc szybko uporałem się z czyszczeniem i siodłaniem i chwilę później byłem już w siodle na hali. Wyjątkowo ogier był dosyć spokojny przy stępie, nie trzymałem więc kontaktu, łapiąc go dopiero przy zakłusowaniu. Crooked jak zwykle szedł lekko spięty, stawiając kroki szybko, jakby podłoże go parzyło. Musiałem długo pracować na kole, żeby się rozluźnił. A kiedy się rozluźnił dopiero zaczęła się zabawa. Pierwsze bryknięcia były niczym. Delikatne, jakby trochę się bał. Potem poszło z górki. Udało mu się nawet mnie zrzucić, przegalopował dookoła całą halę, wyburzając z rytmu Phila i Dzikusa i "biorąc na klatę" jedną z dopiero co ustawionych przez Dana przeszkód. Chłopak się chyba zdenerwował, bo chwilę później trzymał już ogiera za wodze, które przed chwilą agresywnie szarpnął i szedł w jego stronę, sprawiając że ten się cofał. Chyba trochę go tym uspokoił bo Młodziak przeżuł wędzidło, oblizał się i opuścił głowę, głośno oddychając.
- Mogę? - zapytał Danny, odwracając się w moją stronę. Ja nadal siedziałem na miękkim piasku, czując że kość ogonowa coraz bardziej mnie boli.
- A proszę, możesz go sobie nawet zatrzymać na zawsze - mruknąłem i podniosłem się z ziemi, żeby przejść na krzesełko, postawione obok jednego z okserów. Rzuciłem jeszcze Danowi kask, bo na tego konia strach wsiadać bez i wyciągnąłem nogi, odprężając się.
Dan
Coś posunęło mnie do utemperowania ogiera. Zasadniczo staraliśmy się nie zaburzać charakterów koni, pozwalając niektórym na niewielkie wybryki. W końcu nie byłyby wtedy sobą. Jednak Młodziak zdecydowanie za bardzo przeginał ze swoim charakterkiem, a Connor był nim wyraźnie zmęczony. Wsiadłem na ogiera, zaraz po założeniu kasku i ruszyłem kłusem ze stój. Gniadosz ciągle próbował zagalopować, jednak trzymałem go mocno, raz na jakiś czas odpuszczając wodze. Po kilku okrążeniach ogier znacznie przyspieszył kłusa, ale nie próbował już zagalopowywać. Zrobiłem żucie z ręki i tak przekłusowałem kolejne kilka okrążeń, dodając do nich wolty, serpentyny i drągi z każdej możliwej strony. Chwilę później zagalopowałem. Ogier bryknął kilka razy i wyrwał się do przodu, jednak nie zatrzymywałem go, a jedynie popędzałem. Stanąłem do półsiadu i kiedy koń próbował zwolnić dodawałem łydki nie pozwalając mu na to. Zmęczony pracował nie tyle wydajniej, co więcej. Bardziej skupiał się na jeźdźcu nie mając ochoty na wybryki. Dopiero po około pięciu okrążeniach zwolniłem go i nakierowałem na jedną ze stacjonat, wysokości klasy N, na rozskakanie. Crooked jak zwykle rozpędził się lekko przed przeszkodą, ale wybił się ładnie, doskonale baskillując i podwijając nogi niczym olimpijczyk. Nakierowałem go na drugą przeszkodę - okser tej samej wysokości, a za nim odrobinkę niższy triplebar w odległości na 3 foule. Crooked zachwiał się nieco na drugiej przeszkodzie, ale jej nie zrzucił. Na koniec nakierowałem go na stacjonatę, już normalnej dla niego wysokości - CS. Przeskoczył ją znakomicie, z zaangażowaniem, za nią bryknął, jednak nie odważył się już na więcej wybryków. Przeszedłem do kłusa, a za chwilę do stępa, żeby oddać ogiera Connorowi, który ustawił już wszystkie przeszkody.
Phil
Po wstępnym rozskakaniu na wszystkich przeszkodach, które przeszło spokojnie i dobrze pod technicznym kątem, przekłusowałem dwa okrążenia hali na obie strony i zagalopowałem, gotowy do przejechania parkouru. Ostatnio zamiast typowych dla nas, treningów szeregowych, szykowaliśmy konie do zawodów raczej całościowo, trzymając wymagany czas. Przed nami znajdowało się 12 przeszkód, każda na wysokości klas C-CS. Przewidywany czas - niecałe 4 minuty. Kiedy skoczyliśmy pierwszą stacjonatę, Dan włączył stoper. Pogoniłem więc lekko ogiera, a ten bryknął raz, najwyraźniej zadowolony z treningu. Dzikus jest mistrzem szybkiego pokonywania parkouru, jednak zdarzają mu się wtedy błędy techniczne, dlatego moim zadaniem na dziś było wyeliminowanie ich do zera. Naprowadziłem go na drugą przeszkodę - szereg z 3 przeszkód stacjonata - okser - stacjonata. Obyło się bez zrzutek więc lekko klepnąłem go po szyi, nakierowując go na "rów z wodą" w postaci niebieskiej folii. Skoczył go dobrze, jednak zbyt "na płasko". Zaraz za nim, w odległości 5 foul był triplebar. Na nim zaliczyliśmy zrzutkę, przez złe wyliczenie, jednak nie poddawaliśmy się i po zakręcie - i kilku bryknięciach - najechaliśmy doskonale na szereg z 3 stacjonat w odległości 2 foule między każdą. Wild tym razem bardzo się postarał, wyciągając szyję i podciągając nogi. Przed nami zostały 3 przeszkody: samotny triplebar, stacjonata i za nią murek po łuku. Pierwsze dwie poszły bez problemu, jednak na murku wypadliśmy z rytmu, przez co wpadłem koniu na szyję. Mimo to Wild poradził sobie całkiem nieźle. Pogładziłem go po szyi i zwolniłem do kłusa, dając mu luźną wodzę. Dan mamrotał coś o tym, że świetnie mi poszło, czas krótszy niż ostatnio, więc uśmiechnąłem się do niego, kiedy przejeżdżałem obok. Po kilku minutach przeszedłem do stępa.
Connor
Crooked opanował się trochę, po tym jak Dan na niego wsiadł i teraz o wiele lepiej mi się z nim współpracowało. Ogier po dwóch okrążeniach kłusa zagalopował lekko i płynnie, dopiero za pierwszą przeszkodą bryknął, jednak nie na tyle mocno, żeby go za to karać. Dan mierzył nam czas, kiedy przyspieszyłem lekko , naprowadzając konia na szereg. Przeskoczył go ładnie, dobrze baskillując, z mocnym wybiciem z zadu. Kolejny był rów, który również przeskoczył bez problemów, o wiele lepiej technicznie od jego poprzednika. Triplebar również poszedł bez żadnych przeszkód i dopiero na kolejnym szeregu wyłożył się, zaliczając zrzutkę na każdej z przeszkód, mimo dobrego wybicia. Kolejny triplebar poszedł ogierowi już znacznie lepiej, stacjonata z murkiem bez przeszkód.
- Dobry czas, ale powtórz ten szereg - powiedział Dan, poprawiając drągi.
Zrobiłem woltę w kłusie, zagalopowałem, Crooked bryknął, ale tym razem dobrze najechaliśmy na szereg i ogier przeskoczył go bez żadnych błędów. Pogłaskałem go i rozkłusowałem, żeby po 10 minutach stępa wrócić razem z Philem i Wildem do stajni. Oblaliśmy jeszcze konie wodą i wypuściliśmy Wilda na duże pastwisko, a Młodziaka na jego własne, małe.
Subskrybuj:
Posty (Atom)